การออกแบบเนื้อหาของเว็บให้เป็นที่โดนใจผู้ชมนั้น จะต้องเริ่มจากการกลุ่มเป้าหมายซะก่อน ว่าเป็นใครกันบ้าง และตามมาด้วยสาระที่ต้องการนำเสนอ หากเป็นเว็บที่นำเสนอข้อมูลขององค์กร ก็คงจะต้องเอาสิ่งที่ต้องการนำเสนอมาหลักในการสร้างเนื้อหาสาระ เพราะเป็นการบอกสารอย่างตรงไปตรงมา แต่ถ้าเป็นการนำเสนอเพื่อความบันเทิงก็คงต้องให้ความสำคัญที่กลุ่มเป้าหมายเป็นหลัก เพราะสนุกแบบเด็กวัยรุ่น ก็อาจจะไม่เหมือนสนุกแบบผู้ใหญ่

หลายครั้งที่ผู้เขียนเองก็ชอบที่จะดูแบบจากเว็บที่ได้รับความนิยมสูงๆ เพราะเป็นเการเรียนรู้ความสำเร็จจากผู้อื่นๆ หากเรามานั่งคิดเองทำเอง ก็อาจจะออกมาในแบบที่เราดูเองคนเดียว ประสบการณ์จึงเป็นเรื่องที่สำคัญ การรับฟังความคิดเห็นจากผู้เข้าชมก็เป็นสิ่งที่ต้องนำมาปรับปรุง แม้จะมีผู้ติชมเพียงคนเดียวเราก็ต้องเอามาวิเคราะห์ให้ถ้วนถี่

เว็บที่โดนใจผู้ชมส่วนใหญ่ จะเป็นเว็บที่มีการแบ่งเนื้อหาเป็นสัดส่วนชัดเจน มองแล้วเข้าใจง่าย มีทั้งรูปภาพ วิดีโอ และภาพกราิฟิก นำเสนอในรูปแบบต่างๆ และสิ่งสุดท้ายที่สำคัญมาก คือการเขียนที่อ่านง่าย ใช้ภาษาที่สื่อสารกับกลุ่มเป้าหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่นสื่อสารกับกลุ่มเด็กวัยรุ่น ก็ต้องใช้ภาษาที่เด็กชอบ (แต่ไม่ใช่ศัพท์สแลงแปลกๆ ทีทำให้เสียภาษาไทย) หรือถ้าจะสื่อสารกับคนมีอายุก็ต้องคิดว่าจะทำอย่างไร สิ่งเหล่านี้ผู้ที่รักการเขียนสามารถฝึกฝนได้ แต่ก็ต้องใช้เวลา ช้าหรือเร็วก็ขึ้นอยู่ที่ความใส่ใจที่จะเรียนรู้และเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ยิ่งเขียนมาก ก็ยิ่งเก่งเร็ว แต่ถ้าต้องรีบมาก ก็อาจจะจ้างผู้มีประสบการณ์มาทำการเขียนแทนก็น่าจะดีกว่า

หลายคนเป็นพ่อค้าที่เก่งมาก พูดขายสินค้ามีคนเชื่อถือมากมาย แต่ถ้าจะต้องมาทำงานเขียนแล้วละ้ก้อ ไม่ไหวเลย ต้องยอมรับว่าทักษะแบบนี้ เป็นทักษะเฉพาะทางของแต่ละบุคคล แต่สามารถฝึกฝนได้ อย่างผู้เขียนเองอาจจะมีทักษะด้านการเขียน เพราะชอบวิชาเรียงความมาตั้งแต่เด็กๆ แต่สำหรับงานด้านการจัดรายการวิทยุ ต้องบอกว่ามาจากการฝึกฝนล้วนๆ เราสมัยเด็กเป็นคนพูดไม่เก่งเลย ถ้าได้ยืนหน้า้ห้องเมื่อไหร่ ขอตัวไปนอนห้องพยาบาลดีกว่า!!! แต่การฝึกฝนและความรู้จริงในสาระที่นำเสนอ ทำให้สามารถผ่านงานด้านวิทยุมาได้ถึง 10 ปี

วันนี้ผมต้องของขอบคุณที่ผมอดทนมาถึงวันนี้ เพราะการเลียนแบบเป็นหนทางเดียวที่ทำให้ผมเรียนรู้ด้วยตัวเอง และในที่สุดเมื่อผมเขียนบทความด้านคอมพิวเตอร์มามากๆ พอเริ่มต้นเขียนมือมันก็ลื่นไหลไปเอง สำหรับงานเขียนทางเทคนิคที่น่าอายที่สุดคือ งานเขียนที่ไม่กลมกลืนลื่นไหล ผิดความหมาย อ่านแล้วงง งานแบบนี้หากมีผู้รู้จริงมาอ่าน เข้าก็จะรู้ทันทีว่าผู้เขียน “นั่งเทียน” ขาดความน่าเชื่อถือทันทีครับ

งานเขียนเชิงเทคนิค (Technical Writting) เป็นการเขียนอีกรูปแบบหนึ่งที่ผู้เขียนจะต้องมีความรู้เกี่ยวกับเทคนิคในสาขานั้นเป็นอย่างดี นักเขียนประเภทนี้จะมีความสามารถเฉพาะด้าน จะเรียกว่าเป็นความเชี่ยวชาญเฉพาะก็ว่าได้ สิ่งสำคัญของการเขียนงานแบบนี้ จะอยู่ที่คำศัพท์ภาษาเทคนิคต่างๆ ที่ถ้าไม่เข้าใจอย่างแท้จริงก็อาจจะแปลผิดเพี้ยนไป หรือแม้แต่เปิดพจนานุกรมแปล แต่ขาดประสบการณ์ในด้านนี้จริงๆ ก็อาจจะได้งานที่อ่านไม่รู้เรื่องก็ได้ การพัฒนานักเขียนสาขานี้ จะมีสองลักษณะคือการพัฒนาจาก นักเขียนทั่วไปแล้วศึกษาความรู้เฉพาะทางเพิ่มเติม และ พัฒนาจากผู้เชี่ยวชาญในสาขานั้นแล้วฝึกฝนการเป็นนักเขียนที่ดี

แต่เอาละไม่ว่าคุณจะเป็นแบบไหนก็ตาม ผมมีคำแนะนำให้คุณอ่านงานเขียนของท่านอื่นๆให้มากๆ เพื่อเป็นแนวทางพื้นฐาน ทั้งสำนวนและคำแปล สมัยก่อนตอนที่ยังเป็นนักศึกษาผมเองอ่านหนังสือของคนอื่นค่อนข้างมากเพื่อเรียนรู้วิธีการเขียน ไม่ต้องอายครับ บางครั้งเราก็ต้องลอกเลียนแบบคนอื่นบ้าง ผมเองก็ยังเคยถูกตำหนิเลยว่าพยายามเลียนแบบคนนั้นคนนี้ ตอนนั้นบอกได้เลยว่ารู้สึกหน้าชาเหมือนกัน แต่วันนี้ผมต้องของขอบคุณที่ผมอดทนมาถึงวันนี้ เพราะการเลียนแบบเป็นหนทางเดียวที่ทำให้ผมเรียนรู้ด้วยตัวเอง และในที่สุดเมื่อผมเขียนบทความด้านคอมพิวเตอร์มามากๆ มันก็ลื่นไหลไปเองเมื่อเริ่มต้นเขียนครับ งานเขียนทางเทคนิคที่น่าอายที่สุดคือ งานเขียนที่ไม่กลมกลืนลื่นไหล ผิดความหมาย อ่านแล้วงง งานแบบนี้หากมีผู้รู้จริงมาอ่าน เข้าก็จะรู้ทันทีว่าผู้เขียน “นั่งเทียน” ขาดความน่าเชื่อถือทันทีครับ